TREGIMI PËR LAURËN

Mikel GOJANI

Ky është një fragment i tregimit për vajzën e bukur me emrin Laura. Laura është një vajzë e cila ka mbushur gjashtë vjet në jetë. Të shkruash një tregim për të, është porsi kur frymëzohesh të shkruash një poezi apo tregim për rrezet e bukura të diellit. Edhe ajo u ngjan po atyre rrezeve të bukura, u ngjan portreteve diellore që përcëllojnë në horizont gjatë stinës së verës.

Përshtypjet e para për Laurën të lindin qysh në kontaktin e parë me te. Ajo me karakterin e saj të butë; me sjelljet dhe dashurinë që ka ndaj prindërve, të afërmve, shquhet dhe dallohet nga të tjerët. Përherë e buzëqeshur. Nuk di të shpalos buzëqeshje të ngrirë, por gjithherë të ngrohtë me frymë dashamirësie, që vetëm mund të imagjinohet. Çdo gjë që lidhet me botën e saj të bën përshtypjen se është një magji. Sa e afërt është me prindërit. Hidhet në supet e tyre porsi të jetë ndonjë flutur shumëngjyrëshe. Ajo edhe ashtu i do shumë fluturat dhe vrapon në ngarendje të tyre. Edhe dy vëllezërit të saj i do shumë, shumë deri ne skajshmëri. Kurrë nuk di të shpreh ndjenjën e hidhërimit edhe kur ata e qortojnë për ndonjë gabim që bën në vijat e vizatimit, apo të ndonjë detyre tjetër që i jep mësuesi.

Laura ka pasur fatin të lind larg atdheut të të parëve të saj, në Gjermani, mirëpo, edhe pse e vogël, ajo shpirtin gjithherë e dërgon në dheun e të parëve të saj. Falë edukatës së prindërve ajo di mjaft mirë gjuhën e nënës, një fenomen ka filluar të zbehet. Edhe kontakti me dheun e të parëve, me të afërmit, që ka ndikuar që edhe më shumë t’i forcohet kjo ndjenjë, e cila i është mbëltuar në shpirtin e saj të dëlir.

Laurën e takoj çdo stinë të verës dhe me te më lidhin shumë gjera që do t’u qëndrojnë kohërave. Më lidh ajo ngrohtësia dhe respekti që më ofron si për një njeri të afërm. Dhe, kudo në oborrin kundruall shtëpisë sime kur ajo del të loz me fëmijët tjerë vrojtoj çapkënllëkun e lezetshëm të saj. Pra, përherë e hareshme, e afërt dhe që di të respektoj dhe nderoj Njeriun.

Buzëqeshjen dhe lumturinë që ka për jetën nuk mund t’ia shkatërrojë askush. Pa dashje, këtë karakter të saj plot optimizëm dhe dashuri për jetë, nuk ka mundësi për t’ia sabotuar as Toni i vogël, i cili nganjëherë siç e ka ves ai kur t‘ia rrok flokët dhe ia shprish të tërat. Edhe në atë gjendje ajo gjen forcë nga bota e saj e brendshme të shpreh ndjenjën e haresë. Toni është një çapkën plot gjallëri në jetë, i cili siç shprehet populli “ nuk i lë dy gurë bashkë”. Mirëpo, edhe përkundër këtij çapkënllëku, ai, nga Laura dhe askush tjetër, nuk e tëhollon substancën e dashurisë. Edhe si të tillë të gjithë e duan shumë, shumë, shumë... Edhe me këtë rast shihet zemërgjerësia dhe altruizmi i shpirtit të Laurës, kur edhe në këso situatash di të bëjë kompromise.

Me vija të qarta, admirimin dhe dashurinë për Laurën askush nuk mund ta shpreh më mirë se sa Lura. Ato, edhe me emra shumë pak dallojnë, por edhe në afri dhe dashuri janë shumë afër njëra-tjetrës. Ëndërrimet e Lurës për të janë të shpeshta. E ëndërron Laurën duke vrapuar nëpër lulishte; në faqet e saj të vizatuar diellin, duke lundruar nëpër liqen; duke ngarendur pas fluturave...

Tezja e Laurës, teta Ela, është një piktore e shkathët e peizazhit. Ajo i rrëfen shumë tregime me tema mjaft interesante dhe që ne vete ngërthejnë mesazhe mjaft domethënëse. Tregimet e saja janë të ndërtuara mbi bazën e dialogut. Ajo ndërton fjalë aq të ëmbla, aq tingëlluese dhe me mesazhe kuptimplota. Rrëfen për Ylberin e Tropojës i cili i jep bukurinë shumë ngjyrësh atyre shkrepave të Rrasave të Zogut e të Koshares Legjendare. U flet për Gurin tragjik që dikur ka ndarë një komb të një gjaku, gjuhe, flamuri...Po ashtu, në këtë mënyrë, ajo, njëkohësisht, e edukon atë se si ta nderojë familjen, të afërmit, atdheun, shkollën...si burime të dashurisë. I reciton edhe poezi me ngjyra poetike të ngrohta, të pasura dhe prekëse, si:

Kam pasur një gjyshe

Mbi të gjitha gjyshet,

Kur ajo tregonte

Heshtnin dallëndyshet.

Kur ajo tregonte

Mbanin vesh dhe gurrat,

Thaheshin moçalet

Lulëzonin drurët...

Rrëfimet e babait të Laurës, arsimtarë i respektuar, janë të lidhur me kurbetin dhe nxënësit të cilët i kishte lënë si peng që një ditë për t'i takuar prapë. Cili, pra, është mesazhi aktual i tregimeve që Laurës dhe dy fëmijëve të tjerë u rrëfen babai? Ai u rrëfen atyre që nuk ka plagë më të dhimbshme se sa kurbeti! S'ka gjë më të dhimbshme si ai. “Na drithëron zemra kur kujtojmë ata bijë nënash që shkuan në dhe të huaj dhe ngelën atje. Dhe, shpirtërisht kur ngrihen e vijnë këtej në atdhe për të shuar mallin”, shprehet ai. Mërgimin e konsideron si një plagë që akoma pikon dhe babanë e Laurës mësues e djeg në zemër ky largim nga vendlindja, nga nxënësit, nga shpërndarja e rrezeve të diturisë që ishte lartësim dhe kult i misionit të tij.

Edhe rrëfimet e nënës së Laurës me ato përrallat e bukura dhe mjaft domethënëse rrezatojnë shumëçka. Edukata dhe mesazhet e saj për të dhe fëmijët e tjerë u hap shtigje të bukura për jetë.