QASJE

ZBRAZJA E ATDHEUT

Ky realitet që ka kapërthyer hapësirën tonë, kanë ndikuar dhe po ndikojnë në zhgënjimin e individit deri në ekstrem. Në logjikën e cilitdo individ është e mbëltuar ndjenja e ikjes nga atdheut. Ky fenomen edhe ashtu (në heshtje) më të madhe është duke ndodhur. Atdheu (në heshtje), edhe ashtu më të madhe po zbrazet. Po ikën pjesa më vitale e saj...

Mikel Gojani

Të gjithë jemi dëshmitarë të këtij realiteti që po jetojmë. Edhe ky realitet, sikur të mëparshmit janë shndërruar për t'i mbajtur mend. Edhe realiteti i paraluftës, edhe ai i luftës, edhe ai i pas puftës, ngërthejnë në vete shumëçka që ngërthejnë një korrelacion mes këtyre realitetet e caktuara brenda kornizave të atyre realiteteve nëpër të cilat rrugëtoj individi dhe kolektiviteti ynë.

Të gjitha këto realitete synojnë të hedhin dritë shumëçka çfarë ka pësuar ky individ gjatë këtij rrugëtimi të mungët, me esencat e saja tragjike.

Këtë shpirt të individit dhe kolektivitetit tonë, edhe ashtu të kadandisur më së shumti e pati molisur, kuptohet ai realiteti i luftës, që pasojë me një golgotë të vërtetë, mirëpo për memento është edhe ai realiteti i pasluftës, ndaj të cilit nuk duhet të heshtet. Të gjithë e dimë, edhe në frymën e lirisë se çfarë realiteti i brutalizuar na u krijua në realitetin të cilin e patëm pritur me shekuj. Po nga ky realitet, që është për memento, humbëm pronat më të çmuara të kombit tonë. Ky shpirt, edhe ashtu i katandisur nga gjithë ajo katrahurë që kishte përjetuar, përjetoi tmerrin e vërtetë; përjetoi realitetin të cilin e kishte pritur, mirëpo ai realitet u kthye në gjendje, që në ektremin e zhgënjimit individi ynë t'i përkujtojë dhe t'i shpreh fjalët e Konicës së madh, i cili edhe ai vetë më 1913, kuptohet në ekstremin e zhgënjimit të shprehet "përjetova një robëri të lumtur". Robëria, kuptohet, asnjëherë nuk mund të jetë e lumtur, mirëpo shpresat që ushqejnë qenien e individit që një ditë ai shpirt do ta dal nga ato kthetra, pra do të lirohet nga ai mbërthim i robërisë, e bëjnë atë të lumtur.

Edhe sot, pas gjashtë vjet e gjysmë të frymës së lirisë, individi ynë akoma po sfidohet me një realitet të ashpër jetësor. Shumë faktorë më të cilët po ballafaqohet ky individ po krijojnë këtë realitet të ashpër, çfarë shpirti racional më së paku e ka merituar. Dhe, me krijimin e këtij realiteti, më të drejtë eshtë reflektuar në krijimin e ndjenjës së defitizmit si veti normale e individit. Në këtë rreth të kësaj gjendjeje gjendet pjesa më e madhe e popullatës sonë. Apatia, konfuzioni dhe paperspektiva kanë konsumuar shpresat e optimizmit që ky individ shpejt do të dal nga ky realitet në të cilin është mbërthyer.

Njëri nga faktorët që gjithnjë e më shumë po e forcon këtë ndjenjë është fenomeni i papunësisë, ku pjesa më e madhe e këtij individi (mbi 60 për qind), gjendet në listën e kërkuesve për krijimin e marrëdhënies së punës. Kjo shkallë e lartë e papunësisë ka krijuar edhe realitetin e rezistencës sociale. Privatizimi që po ecën me hapa të breshkës, edhe pse me privatizimin krejt nuk është zgjidhje sa i përket rregullimit të kësaj çështje, mirëpo, prapëseprapë në një masë ka ndikuar që individi ynë të gjendet në këtë gjendje të mjerueshme.

Për ta terrorizuar edhe më shumë këtë shpirt, edhe ashtu të brishtë, i cili edhe nuk e ka merituar pas atij terri të skëtrreshëm që pati përjetuar, po ndikon terri që po e shkakton Korporata Energjetike e Kosovës, e cila edhe më parë, edhe tash me sistemin e aplikuar, hapësirën tonë po e mbulon me terrin e krijuar si pasojë e paaftësisë së menaxhimit. Autoritetet e menaxhimit të kësaj korporate duke mos qenë në gjendje për ta zgjedhur këtë çështje në mënyrë racionale zgjodhën metodën më iracionale dhe më drastike për ta ndëshkuar kolektivisht një popullatëm, edhe ashtu deri me tash i mbuluar me terrin jetës dhe terrin e krijuar falë fajit të tyre.

Ky sistem çfarë kanë aplikuar përgjegjësit e korporatës dëshmon më së miri papërgjegjësinë dhe paaftësinë e këtij personeli për t'u përballur në mënyrë profesionale me këtë problem disavjeçar, kur dihet se sa mjete janë derdhur për rehabilitimin e kësaj korporate. Edhe, në këso skandalesh që po ndodhin në këtë fushë, që vetëm mesjeta mund t'i njoh, e të mos jap përgjegjësi është më së skandaloze!!!

Edhe realiteti i rëndë politik, me një mungesë të kulturës politike, ka ndikuar dhe po ndikon në thyerjen shpirtërore dhe konsumimin e optimizmit të individit për diçka më progresive. Është shumë vështirë, apo assesi nuk mund të justifikohet ky realitet i ashpër politik, që është krijuar në jetën tonë politike, që me siguri më së shumti ndikon në rrëshqitjen e shumë proceseve progresive të cilat ii kemi pasur përpara nesh, dhe ato si në heshtje, ashtu siç di t'i kurdisin njerëzit që i njohin shumë më mirë se sa ne lojërat e nëndheshme politike. Pra, me vetëdijen më të madhe, ne vetë me sjelljet tona, pa përgjegjësitë tona, po i dëmtojmë këto procese që kanë të bëjnë me të ardhmen e Kosovës, me të ardhmen e këtij populli, të cilin ky realitet e ka gjetur më të katandisur më shumë se kurdoherë më parë. Andaj, mundja e pasioneve të caktuara politike, që dëmton ardhmërinë e këtij populli, është e pafalshme. Historia nuk fal. Ajo flet më vonë.

Këta faktorë, kanë ndikuar dhe po ndikojnë në tëhollimin e substancës kombëtare. Në logjikën e cilitdo individ është e mbëltuar ndjenja e ikjes nga atdheut. Ky fenomen edhe ashtu (në heshtje) më të madhe është duke ndodhur. Atdheu (në heshtje), edhe ashtu më të madhe po zbrazet. Po ikën pjesa më vitale e saj...